Τι μαγειρεύεται για το Ασφαλιστικό-Συνταξιοδοτικό

Το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα με το οποίο οι κυβερνήσεις της οικονομίας της αγοράς παραχωρούν-ξεπουλούν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα ή που παραχωρήθηκαν από τα πάνω, για να αποφύγουν με κάθε τρόπο τους λαϊκούς αγώνες και τον εξ Ανατολής κίνδυνο. Τώρα που ο κίνδυνος έπαψε να υπάρχει και το εργατικό κίνημα, διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα, δείχνει να έχει χάσει, προσωρινά τουλάχιστον, την αγωνιστικότητά του, μεθοδεύονται τρόποι, ώστε να καταργηθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων ή, για να το πούμε με άλλα λόγια, να ξεπουληθεί η ασφάλιση και η περίθαλψη στο κεφάλαιο.

Σε μας κατά καιρούς έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες ανατροπής του ασφαλιστικού-συνταξιοδοτικού. Πέρασαν διάφορες «επιτροπές σοφών», Ελλήνων και ξένων, που εισηγήθηκαν τα όποια μέτρα τους. Σε γενικές γραμμές η μαζική αντίδραση των εργαζομένων ήταν αυτή που φρέναρε τις εξελίξεις και περιόρισε το κακό. Από τις μαζικές διαδηλώσεις εναντίον των προτάσεων Γιαννίτση, βγήκε ο νόμος Ρέππα, που σε τελική ανάλυση δεν έφερε σχεδόν καμιά από τις μεγάλες αλλαγές που ήθελε τότε η κυβέρνηση Σημίτη. Το θέμα τότε έκλεισε όσο πιο γρήγορα γινόταν και άφησαν τα κάρβουνα στη φωτιά, για να τα βγάλει η επόμενη κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση Καραμανλή, παρά τα 2,5 χρόνια εξουσίας, δεν τόλμησε να ανοίξει ευθέως και συνολικά το φάκελο του ασφαλιστικού. Κατόρθωσε όμως να βάλει νέους όρους στο παιχνίδι, ξεκινώντας με τις αλλαγές στους νεοδιόριστους του Ο.Τ.Ε. Απ’ ό,τι λέγεται και απ’ ό,τι φαίνεται μάλλον δε θα αγγίξει το ασφαλιστικό και στον υπόλοιπο χρόνο που της απομένει, παραπέμποντάς τον μετά τις εκλογές.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν προετοιμάζεται και το έδαφος. Οι ανακοινώσεις είτε των ντόπιων δουλικών (κυβερνητικοί και κομματικοί παράγοντες των δύο μεγάλων κομμάτων) είτε των ξένων (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή) είναι συχνές πυκνές, ώστε να γίνει συνείδηση στον κόσμο πως οι αλλαγές είναι απαραίτητες. Γράφουν ΤΑ ΝΕΑ, στις 21 Οκτωβρίου, «Μας τρόμαξε πάλι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τις προβλέψεις της, την περασμένη εβδομάδα, για την κρίση του ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα, που έρχεται αργά, αλλά με βεβαιότητα... το 2050. Στην πρώτη θέση τοποθέτησε την Ελλάδα σε ό,τι αφορά την προβλεπόμενη αύξηση των δημοσίων δαπανών για τις συντάξεις και την υγεία, ως ποσοστό του ΑΕΠ έως το 2050» και λίγο παρακάτω: «Πολύ δραματικά όλα αυτά και καλλιεργούν και κατάλληλο κλίμα για την προώθηση αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα. Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Αλογοσκούφης έσπευσε την επομένη να μιλήσει για «τολμηρές προτάσεις» που έχει - υποτίθεται - ζητήσει η κυβέρνηση από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για το Ασφαλιστικό. Μόνο που οι προβλέψεις - ιδίως για έναν τόσο μακρινό ορίζοντα - χαρακτηρίζονται από μεγάλη αβεβαιότητα.»

Όσον αφορά την αύξηση των ορίων ηλικίας έχουμε την πρόσφατη δήλωση του επιτρόπου Βλ. Σπίντλα «Σήμερα οι νέοι μπαίνουν στην αγορά εργασίας μετά τα 30 έτη της ηλικίας τους. Στη συνέχεια κάνουν παιδιά και δικαιούνται άδειες και διάφορες παροχές. Όλα αυτά είναι νεκρός εργασιακός χρόνος. Αν ληφθεί υπόψη ότι το προσδόκιμο όριο ζωής έχει αυξηθεί,γίνεται κατανοητό ότι θα πρέπει να παραταθεί ο εργασιακός χρόνος».

Παράλληλα, δρομολογούνται και οι τελικές κινήσεις των παικτών, ώστε να είναι έτοιμοι για μεγάλα κέρδη, όταν κάποια στιγμή αρχίσει το ξεπούλημα. Μετά τις διάφορες ανακατατάξεις, στην εγχώρια αγορά συνωθούνται ορισμένοι από τους μεγαλύτερους ασφαλιστικούς ομίλους διεθνώς. Πρόκειται για τις: Allianz, AIG (Alico), Generali, ING, Victoria (θυγατρική του γερμανικού ομίλου Ergo), Eureko και CGU. Πρόσφατα μπήκε στο παιχνίδι η γαλλική Credit Agricole με την εξαγορά της Εμπορικής και τελευταία η γαλλική ΑΧΑ, ένας από τους μεγαλύτερους ασφαλιστικούς οργανισμούς διεθνώς -ο δεύτερος σε παγκόσμια κατάταξη-, εξαγοράζοντας την ALPHA Insurance.

Γιατί μαζεύτηκαν όλοι αυτοί οι καλοί στον τόπο μας; Την απάντηση μας τη δίνει ο επικεφαλής του τομέα Μεσογείου της ΑΧΑ (στον οποίο ανήκει η Ελλάδα), Jean Raymond Abat ο οποίος δήλωσε ότι βλέπει για την Ελλάδα ανάπτυξη 10% του κλάδου των τραπεζοασφαλειών σε ετήσια βάση, περίπου 9% για ασφαλιστικά προγράμματα ζωής και περίπου 10% για τα λοιπά ασφαλιστικά προγράμματα. Τα λοιπά ασφαλιστικά προγράμματα δεν είναι φυσικά οι ασφάλειες αυτοκινήτων, αλλά οι τραπεζοασφάλειες (bancassurance) που αναμένεται να κάνουν την εμφάνισή τους στη χώρα το επόμενο διάστημα, και στα οποία περιλαμβάνονται συνταξιοδοτικά προγράμματα εγγυημένου κεφαλαίου στη λήξη τους, που θα υπόσχονται υψηλότερες αποδόσεις σε σύγκριση με όσα κυκλοφορούν σήμερα, σύμφωνα με δηλώσεις του Christian Jacque, διευθύνοντα σύμβουλου της Emporiki Bank που εξαγοράστηκε πρόσφατα από την Credit Agricole.

Με απλά λόγια οι παραπάνω εξελίξεις σημαίνουν ότι το ασφαλιστικό που θα ετοιμαστεί, εκτός από επιμήκυνση των ορίων ηλικίας και μείωση των εργοδοτικών εισφορών θα ανοίξει με κάθε τρόπο έναν τρίτο πυλώνα ασφάλισης, άγνωστο για την Ευρώπη αλλά πολύ γνωστό για την Αμερική, δηλαδή, την ιδιωτική ασφάλιση. Οι ρυθμίσεις που θέλουν να κάνουν θα μειώνουν όσο το δυνατό περισσότερο τα ποσά των συντάξεων, ίσως ακόμα και των εισφορών, αλλά από την άλλη θα εξαναγκάζουν τον εργαζόμενο να καταφεύγει, ατομικά ή μέσω των Ομοσπονδιών, στην ιδιωτική ασφάλιση. Έτσι, θα μπορεί η Ο.Λ.Μ.Ε., για παράδειγμα, να τα βρει με μια ασφαλιστική εταιρεία και να εντάξει τα μέλη της σ’ ένα συνταξιοδοτικό πακέτο. Το έργο αυτό παίζεται στην Αμερική εδώ και πολλά χρόνια με τα γνωστά θύματα. Με την τελευταία χρηματιστηριακή κρίση, γύρω στο 2000, χιλιάδες εργαζομένων είδαν τις συντάξεις τους να εξαφανίζονται, γιατί πτώχευσαν οι ασφαλιστικές τους εταιρείες.

Αυτό είναι το όνειρο τους. Από εμάς εξαρτάται να γίνει ο εφιάλτης τους.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Στη σημερινή κοινή συνάντηση των Δ.Σ. ΟΛΜΕ – ΔΟΕ με τον πρωθυπουργό της χώρας και την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δεν υπήρξε καμία ουσιαστική μετακίνηση από τις αρχικές, αρνητικές θέσεις της κυβέρνησης στις κεντρικές διεκδικήσεις των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών τόσο στο οικονομικό μας αίτημα όσο και στο αίτημα της αύξησης των δημόσιων δαπανών για την παιδεία, που αποτέλεσε προβεβλημένη προεκλογική δέσμευση της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση κράτησε για μία ακόμη φορά τη στάση της άκαμπτης αδιαλλαξίας παρά το επιφανειακά συγκαταβατικό ύφος και σ’ αυτήν τη συνάντησης:

· Η απάντηση του πρωθυπουργού στο οικονομικό μας αίτημα για 1.400 ευρώ καθαρά στο νεοδιόριστο ήταν η παραπομπή του στο πλαίσιο διαμόρφωσης του νέου μισθολογίου των δημοσίων υπαλλήλων με συνομιλητή την ΑΔΕΔΥ, που η ολοκλήρωσή του, όπως υπογραμμίστηκε από τον ίδιο, δεν θα πραγματοποιηθεί σε καμία περίπτωση πριν το 2012, σε χρόνο δηλαδή όχι μικρότερο της πενταετίας, χωρίς καν να δεσμεύεται γι’ αυτό.

· Για το περίφημο επίδομα των 105 ευρώ, ο πρωθυπουργός περιόρισε τις δόσεις στο πλαίσιο της τριετίας σε δύο εξαμηνιαίες το 2007 των 17,5 ευρώ η καθεμιά και δύο ετήσιες δόσεις το 2008 και 2009 των 35 ευρώ η καθεμιά υπό την αίρεση μάλιστα ότι «τα δημοσιονομικά της χώρας δεν θα στραβώσουν».

· Για το μεγάλο ζήτημα της αύξησης των δημόσιων δαπανών για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ, που για τρία χρόνια είναι καθηλωμένες στο 3,5% περίπου, ο πρωθυπουργός αναγνώρισε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, αλλά δήλωσε αναγκασμένος να δώσει χρονική παράταση πέραν της τετραετίας για την υλοποίηση της δέσμευσής του. Ως αιτία επικαλέστηκε «τις συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας απέναντι στο Σύμφωνο Σταθερότητας».

· Στα υπόλοιπα εκπαιδευτικά και εργασιακά ζητήματα η κυβέρνηση απέφυγε οποιεσδήποτε συγκεκριμένες και σαφείς δεσμεύσεις με μοναδική εξαίρεση την καθιέρωση της ετήσιας προσχολικής αγωγής ως υποχρεωτικής καθώς και την αύξηση της υπερωριακής αποζημίωσης μετά από συνεννόηση με το υπουργείο Οικονομικών. Αξίζει ιδιαίτερα να σημειώσουμε, γιατί αναδεικνύει την «αγοραία» φιλοσοφία της κυβέρνησης, ότι στο αίτημα της ίδρυσης σύγχρονων σχολικών βιβλιοθηκών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση που λείπουν παντελώς, ο πρωθυπουργός υπέδειξε την ανάγκη εξεύρεσης και χορηγών για τη χρηματοδότηση τους, ώστε να μην επιβαρυνθεί υπέρμετρα ο κρατικός προϋπολογισμός.

Μετά και από τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό γίνεται σε όλους φανερό πως στόχος και της σημερινής αντιεκπαιδευτικής και αντεργατικής πολιτικής παραμένει η συντριβή κάθε αποφασιστικού αγώνα σε περιεχόμενο και μορφές, υπηρετώντας κυνικά μία και μοναδική σκοπιμότητα: την υποταγή συνολικά του κόσμου της εργασίας, ώστε να περάσει αδιατάρακτα το κύμα των νεοφιλελεύθερων

μεταρρυθμίσεων που ανατρέπουν θεμελιώδεις κατακτήσεις και δικαιώματα των εκπαιδευτικών και όλων των εργαζομένων. Μάλιστα για τον «ιερό» αυτό σκοπό η κυβέρνηση θυσιάζει την ομαλή επανέναρξη λειτουργίας των σχολείων αδιαφορώντας στην πράξη για τη μάθηση και τη μόρφωση των παιδιών του ελληνικού λαού παρά τις υποκριτικές κορώνες για «ανοιχτά σχολεία». Η τακτική και τεχνική της αδιαλλαξίας ως μέθοδος κάμψης του φρονήματος των απεργών εκπαιδευτικών δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι μπροστά στη δυναμική του γενικευμένου πανεκπαιδευτικού αγώνα η κυβέρνηση νιώθει εξαιρετικά ευάλωτη. Αυτή είναι η αιτία που την υποχρεώνει σε κινήσεις εντυπώσεων και αναδίπλωσης, κινήσεις που αποδεικνύουν τόσο η συνάντηση αυτή καθεαυτή του πρωθυπουργού με τις ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών καθώς και η απόπειρα βελτιωμένης δήθεν πρότασης στο οικονομικό μας αίτημα όσο και χρονική μετατόπιση της συζήτησης για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος που κατοχυρώνει τη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία.

Το παραπάνω σκηνικό συμπληρώνει και η σημερινή δικαστική προσφυγή «θιγόμενου πολίτη», σύμφωνα με τις γνωστές άθλιες συνταγές κατά των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών με αίτημα τον χαρακτηρισμό των απεργιακών μας κινητοποιήσεων ως παράνομων και καταχρηστικών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ημέρα εκδίκασης ορίστηκε η Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου, ημέρα που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα το μεγάλο

πανεκπαιδευτικό – πανεργατικό συλλαλητήριο για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και την ανατροπή της λιτότητας χωρίς τέλος και έλεος.

Όχι στην επιχείρηση αναθεώρησης του Συντάγματος

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.

Ο συγκλονιστικός αγώνας των δασκάλων που συνεχίζεται για έκτη συνεχή εβδομάδα, η απεργία των καθηγητών, οι πάνω από 800 καταλήψεις σχολείων, η έναρξη, τέλος, των φοιτητικών συνελεύσεων που αποφασίζουν καταλήψεις σχολών και επιχειρούν να συνδέσουν το νήμα του συγκλονιστικού και νικηφόρου κινήματός τους που ανάγκασε την κυβέρνηση Καραμανλή να αποσύρει τον αντιδραστικό νέο νόμο πλαίσιο και διαμόρφωσε μία κοινωνική αγωνιζόμενη πλειοψηφία που τάσσεται κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16, έφερε τους πρώτους καρπούς: ανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να προτείνει την αναβολή της συζήτησης, φοβούμενο βέβαια τη γενική κατακραυγή της αγωνιζόμενης εκπαιδευτικής κοινότητας, μα και της κοινωνικής του βάσης που αντιδρά στις νεοφιλελεύθερες «εμπνεύσεις» της ηγεσίας του για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Η Ν.Δ. με ανακούφιση έκανε αμέσως δεκτό το αίτημα.
Η κυβερνητική αυτή απόφαση συνιστά ελιγμό, για να αποφύγει η κυβέρνηση την επαπειλούμενη γενίκευση των αγώνων σε όλους τους χώρους της εκπαίδευσης, γενίκευση που είναι πιθανό να πάρει πανεργατικά – παλλαϊκά χαρακτηριστικά με αιχμή του δόρατος την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να κυριαρχήσει ο εφησυχασμός, μια και το Γενάρη στη Bουλή η συζήτηση για την αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος θα ξεκινήσει με την κατ’ αρχήν συμφωνία των δύο κομμάτων. Aν αυτή η Bουλή αποφασίσει πως η επόμενη θα είναι Aναθεωρητική, τότε η νέα κυβέρνηση θα μπορεί μόνο με 151 βουλευτές να τροποποιήσει σε αντιδραστική κατεύθυνση το Σύνταγμα. Aπό κάθε άποψη είναι σημαντικό να υπάρξει τώρα ένα ευρύ μέτωπο ενάντια στην αναθεώρηση και ειδικότερα υπεράσπισης της δημόσιας παιδείας, της δημόσιας γης και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ένα μέτωπο, το οποίο θα μπορεί να συμπεριλάβει και κάτω από το ευρύ «Όχι» κάθε πολιτική συνδικαλιστική δύναμη, κάθε φωνή που στοιχίζεται σ’ αυτή την προσπάθεια. Ήδη έχουν ξεκινήσει σημαντικές πρωτοβουλίες από αγωνιστές της Aριστεράς (όπως π.χ. στην Πάτρα) που θα πάρουν το επόμενο διάστημα ευρύτερες διαστάσεις.
H «Nέα Διακυβέρνηση» της N.Δ. φέρνει ολόκληρο σχέδιο αλλαγών του εθνικού συντάγματος. Δεν της αρκούσαν οι πρόσφατες αναθεωρήσεις 1985 και 2001. Tο κάνει μάλιστα μετά το πάγωμα του «ευρωσυντάγματος» από τα Όχι των λαών Γαλλίας και Oλλανδίας. O κεντρικός πυρήνας του συνόλου των άρθρων που προτείνονται για αναθεώρηση:
1) χαρακτηρίζεται από την αποδοχή της εμπορευματοποίησης της Eθνικής Παιδείας (που οδηγεί σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, Συμπράξεις Δημοσίου Iδιωτικού Tομέα - Σ.Δ.I.T. και χορηγούς στη γενική εκπαίδευση, κ.λπ.) και από το θεσμικό περιορισμό του δωρεάν δημόσιου χαρακτήρα της (άρθρο 16).
2) επιδιώκεται η μείωση της προστασίας του δασικού κεφαλαίου της χώρας μας με τον επιχειρούμενο διαχωρισμό δασών και δασικών εκτάσεων. Eπιπλέον επιδιώκεται η δυνατότητα επέκτασης πολεοδομικού σχεδιασμού και σε δασικού χαρακτήρα εκτάσεις. Έτσι ανοίγεται ο δρόμος για την ευρεία αλλαγή χρήσης της γης, ενώ παράλληλα νομιμοποιούνται και «επιβραβεύονται» οι καταπατητές μέχρι το 1975 (άρθρα 24 και 117).
3) επιχειρείται η υπονόμευση των εγγυήσεων του συντάγματος. Aυτή γίνεται, μεταξύ των άλλων, με τη δημιουργία συνταγματικού δικαστηρίου και με τον παράλληλο περιορισμό του διάχυτου ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων από το σύνολο των δικαστηρίων (άρθρο 100). Eπιπλέον με όλα τα υπό αναθεώρηση άρθρα και τη νέα δομή του συντάγματος επιδιώκεται ο υποβιβασμός του στο επίπεδο του νόμου.
4) εντείνεται ο κίνδυνος μεταφοράς από την κεντρική εξουσία μέρους της υποχρέωσής της για προσφορά των δημόσιων αγαθών της παιδείας, της προστασίας του περιβάλλοντος και της πολεοδομίας στην τοπική αυτοδιοίκηση. H εκχώρηση αυτή αποσκοπεί στην προώθηση των «αγοραίων» κριτηρίων εις βάρος των κοινωνικών. Έτσι επιδιώκονται και οι Σ.Δ.I.T. εις βάρος των δημοσίων συμφερόντων (άρθρα 102 και 16, 24 και 117). Aντίθεται αίρεται η δυνατότητα απαλλοτριώσεων για δημόσιους κοινόχρηστους χώρους (άρθρο 17).
5) τέλος, επιδιώκεται η θεσμική κατοχύρωση της ελαστικοποίησης της εργασίας και η καίρια υπονόμευση της θεσμικής μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων (άρθρα 103, 104).

Aυτές οι αλλαγές θα επιφέρουν μοιραία τεράστιες αρνητικές συνέπειες στο εργασιακό, ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό και παραγωγικό πεδίο. Eπιπλέον αυτές οδηγούν σε δημιουργία ζωτικού χώρου για την είσοδο των ιδιωτικών συμφερόντων στους βασικούς πυλώνες του δημόσιου (παιδεία, υγεία, κ.λπ.).Για όλους αυτούς τους λόγους:
• Mεγάλα στρώματα του ελληνικού λαού και της νεολαίας έχουν απονομιμοποιήσει τις αλλαγές αυτού του είδους με το εκπαιδευτικό - φοιτητικό κίνημα (άρθρο 16).
• Tο κίνημα των οικολογικών και λοιπών οργανώσεων και κινήσεων απορρίπτει σταθερά κάθε χαλάρωση της δασικής και περιβαλλοντικής προστασίας που παρέχουν τα άρθρα 24 και 117.
• H πλειοψηφία του νομικού κόσμου τάσσεται κατά της θεσμοθέτησης του συνταγματικού δικαστηρίου (άρθρο 100).
• H σημερινή ευρωπαϊκή πολιτική συγκυρία χαρακτηρίζεται από την άρνηση ψήφισης του «Eυρωσυντάγματος» από τους λαούς της Γαλλίας - Oλλανδίας και μια διευρυμένη κοινωνική δυσαρέσκεια.Στο ίδιο αντιδραστικό μήκος κύματος κινείται η Eπιτροπή Διαρθρωτικών Mεταρρυθμίσεων (EΔIMET) η οποία εκτός των άλλων αποτελείται από το Γ. Mαρίνο τέως ευρωβουλευτή της NΔ και χολερικό δημοσιογράφο του Λαμπράκη, το Λάζαρο Eυφραίμογλου αντιπρόεδρο της Eurobank, το Διαμαντόπουλο καθηγητή της Παντείου, τον Π. Kαζάκο και Πλ. Πηνιό επίσης καθηγητές AEI. Oι παραπάνω συνταγματικοί φωστήρες εκτός των υπολοίπων προτείνουν στην πραγματικότητα άρση κάθε συνδικαλιστικής δυνατότητας με διατάξεις οι οποίες απαγορεύουν στα συνδικάτα να αποφασίζουν κινητοποιήσεις. Συγκεκριμένα προτείνεται στο άρθρο 23 του Συντάγματος να συμπεριληφθεί διάταξη για τις περιπτώσεις όπου αποφασίζεται η παράταση των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων πέραν του τριημέρου. «Για παράταση της απεργίας πέραν του τριημέρου απαιτείται συμμετοχή στην ψηφοφορία της απόλυτης πλειοψηφίας του συνόλου των εργαζομένων στην επιχείρηση ή στον κλάδο ή εναλλακτικά υπερψήφισή της τουλάχιστον από το 1/3 εξ αυτών».Στο ίδιο άρθρο τα μέλη της επιτροπής σοφών» προτείνουν να υπάρξει ειδική ρύθμιση για τους μόνιμους υπαλλήλους υπηρεσιών και φορέων του στενού δημόσιου τομέα. Tι αναφέρει η επίμαχη διάταξη; «Δεν επιτρέπεται η απεργία των μονίμων υπαλλήλων του στενότερου δημόσιου τομέα εφόσον αυτή διακόπτει, εμποδίζει ή διαταράσσει την παροχή υπηρεσιών του κράτους». Zητείται δε σε διάστημα ενός έτους από την κύρωση του αναθεωρημένου Συντάγματος να εκδοθεί νόμος με τον οποίο να προσδιοριστούν επακριβώς οι κυρώσεις για τους εργαζομένους που συμμετέχουν σε λευκή ή συγκαλυμμένη απεργία ή κρίνονται υπόλογοι για αποχή ή μειωμένη παροχή υπηρεσιών!... Kαι η αξιωματική αντιπολίτευση; H ανυπαρξία αντιπολίτευσης από τη μεριά του ΠAΣOK είναι φανερή από την πρώτη στιγμή. Δεν κινητοποιεί καμιά από τις δυνάμεις του για να ανατρέψει τα μέτρα που η κυβέρνηση δρομολογεί. Δεν το επιθυμεί και δεν το επιδιώκει, γιατί η κυβερνητική του θητεία κινήθηκε στην ίδια λογική και θεωρεί ότι σ’ ένα μεγάλο μέρος του λύνονται τα χέρια και για την επόμενη. Tο ΠAΣOK δρομολόγησε το άρθρο 103 στην προηγούμενη αναθεώρηση, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αποτελούν την κορωνίδα του νεοφιλελεύθερου προγράμματός του για την εκπαίδευση που πιέζει για βαθύτερες και γρηγορότερες αλλαγές κάτω από τις σημαίες της ιδιωτικοποίησης, της «αποκέντρωσης» και της αξιολόγησης, αυτό ψήφισε πλήθος νόμων που καταπατούν ανθρώπινα δικαιώματα.

Όχι στην αντιδραστική συνταγματική αναθεώρηση.

Tο μόνο εμπόδιο που θα μπορούσε να αποτρέψει τις σαρωτικές αυτές αλλαγές είναι ένα ενωτικό μαζικό εργατικό κίνημα. Mόνο αν οι εργαζόμενοι συνειδητοποιήσουμε έγκαιρα το μέγεθος της απειλής, κινηθούμε οργανωμένα και οικοδομήσουμε ένα ισχυρό μέτωπο αντίστασης, υπάρχει ελπίδα να αποκρουστεί η αντιλαϊκή συνταγματική επίθεση. Tώρα που κρίνεται αυτή η σοβαρότατη υπόθεση, αξίζει να ληφθούν πρωτοβουλίες στα πλαίσια του κινήματος για να δημιουργηθεί ένα μαχητικό, ενωτικό μέτωπο του «Όχι». Να δημιουργηθούν σε όλους τους χώρους της εκπαίδευσης, κατ’ αρχήν, μα και σε κάθε σωματείο, δήμο και γειτονιά επιτροπές με πολύμορφη δράση, με στόχο τη συγκρότηση ενιαίου μετώπου κατά της αντιδραστικής αναθεώρησης του Συντάγματος. Οι καιροί ου μενετοί!


ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ Γ ΈΛΜΕ-Θ
email: rizospastiki@yahoo.gr

Η απεργία και οι λέξεις

Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε στον καθημερινό μας λόγο κουβαλούν κάποιο νόημα η καθεμιά, που χωρίς δυσκολία το καταλαβαίνουμε όλοι. Κι αν καμιά φορά κάποιος δεν καταλάβει όσα του λέμε, πολύ εύκολα του εξηγούμε τι εννοούσαμε. Οι ίδιες λέξεις, όταν τις χρησιμοποιούμε σε άλλες περιπτώσεις του βίου μας, όπως μια απεργία, αποκτούν ένα άλλο νόημα, εκείνο που θέλει η κάθε παράταξη να τις αποδώσει, εκφράζοντας τη δική της άποψη. Έτσι, μπορεί όλοι να χρησιμοποιούν την ίδια λέξη, κι όμως τελικά αποκτά τόσο διαφορετικά νοήματα.

Ας δούμε το βασικό αίτημα της απεργίας μας, δασκάλων και καθηγητών, των 1400 €. Τόσο οι τηλεοπτικοί σταθμοί όσο και διάφορες πολιτικές παρατάξεις το χαρακτηρίζουν ως μαξιμαλιστικό αίτημα, με το αιτιολογικό ότι ένας ανειδίκευτος εργάτης αμείβεται με 650 €, άρα τα 1400 είναι το μάξιμουμ των απαιτήσεων. Παρόμοια σκέφτεται και η κυβέρνηση και προσθέτει τη δικαιολογία ότι «η Οικονομία» δεν αντέχει τόσο μεγάλες αυξήσεις. Ως μαξιμαλιστικό, λοιπόν, το αίτημα απορρίπτεται. Ας δούμε τώρα τι λέει το αφεντικό της κυβέρνησης. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με την Eurostat, τα 1400 € είναι το μίνιμουμ των αποδοχών που πρέπει να παίρνει ο εργαζόμενος, για να ζει στα όρια της φτώχειας. Συνεπώς, τα 1400 € είναι ταυτόχρονα το μάξιμουμ και το μίνιμουμ. Τελικά τι είναι αυτά τα 1400 €, τι είναι το μάξιμουμ και τι είναι το μίνιμουμ; Να μη σχολιάσω τώρα ποια είναι αυτή η Eurostat που καθορίζει το όριο της φτώχειας στα 1400. Γιατί εγώ μπορώ να το καθορίσω στα 2000 €!

Άλλη λέξη με την οποία παίζουμε αυτές τις μέρες είναι η Οικονομία. Έτσι όπως τη χρησιμοποιεί η κυβέρνηση πρέπει να γράφεται με κεφαλαίο, γιατί είναι κάτι ξεχωριστό απ’ ό,τι φαίνεται, κάτι σαν μια μεγάλη σοβαρή κυρία που κάθεται και λέει: «Αυτό το αντέχω, εκείνο δεν το αντέχω· αντέχω να ελαφρύνω το φορολογικό δείκτη στις επιχειρήσεις κατά 5% ή 10%, αλλά επειδή ταυτόχρονα δεν αντέχω, γι’ αυτό πρέπει να ανεβάσετε το Φ.Π.Α. από τα 18 στα 19% ή να φορολογήσετε ακόμη περισσότερο τα τσιγάρα, τα ποτά, το πετρέλαιο θέρμανσης, τη βενζίνη και ό,τι άλλο θέλετε. Επίσης» λέει αυτή η Οικονομία «δεν αντέχω το αίτημα των 1400 €». Αφού τα λέει, λοιπόν, η Οικονομία, δια του εν τω κόσμω προφήτη της Αλογοσκούφη, γιατί μόνο αυτός συζητάει με την Οικονομία, τα λένε με τη σειρά τους οι τηλεοπτικοί σταθμοί, τα λένε κάποια κόμματα, ονόματα δε λέμε από ΠΑ αρχίζει το όνομά τους, τα λένε οι συνδικαλιστές τους, τα λέει στο τέλος κι ο λαός. Πες πες κάτι μένει.

Πότε θα δουν προκοπή απ’ την Οικονομία οι εκπαιδευτικοί, οι εργάτες, οι υπάλληλοι κανείς δεν ξέρει. Προς το παρόν η Οικονομία φροντίζει μόνο τις Τράπεζες, τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές και άλλους τέτοιους. Από τη μοιρασιά παίρνουν και κάτι κόκαλα αυτοί που μέχρι χτες τους λέγαμε γιάπηδες, γι’ αυτό και τους βλέπετε χαρούμενους να καβαλάν μαζί με το καλάμι και κάτι τζιπάρες μέχρι εκεί κάτω και να κόβουν βόλτες στους κεντρικούς δρόμους των πόλεων.

Όπως σε όλες τις περιπτώσεις, έτσι και τώρα με την απεργία, η Στατιστική έρχεται και πάλι να κάνει το θαύμα της. Η Στατιστική, όπως ξέρετε, είναι μια σπουδαία επιστήμη που μοιάζει με λάστιχο. Μπορεί να τραβήξεις και να πεις ό,τι θέλεις, όπως θέλεις. Για παράδειγμα, αν ένα προϊόν κάνει 100 € και η τιμή του πάει στα 200 €, τότε η Στατιστική το ονομάζει αύξηση κατά 100%. Αν τώρα το προϊόν από τα 200 € κατέβει στα 100 €, τότε η Στατιστική μιλάει για μείωση κατά 50%. Στην άνοδο δηλαδή είναι 100 στην κάθοδο 50! Αυτήν τη Στατιστική τη χρησιμοποιεί η κυβέρνηση πάρα πολύ. Είναι το αγαπημένο της παιδί, όπως με την Οικονομία. Έρχονται τώρα οι εκπαιδευτικοί και λένε ότι τα 1400 € είναι αύξηση 15%· όχι, λέει η κυβέρνηση, είναι 45%. Οι εκπαιδευτικοί επιμένουν ότι είναι 15%, γιατί συμπεριλαμβάνουν μέσα και τα επιδόματα, ενώ η κυβέρνηση ξεκινάει από το βασικό. Όπως βγάλει άκρη, κερδίζει δίσκο με «Τα Τραγούδια του Αγώνα», του Θεοδωράκη.

Όπως βλέπετε, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις λέξεις όπως θέλει. Δεν την κατηγορώ. Αυτή είναι η δουλειά της. Το κεφάλαιο υποσχέθηκε ότι θα εξυπηρετήσει, το κεφάλαιο εξυπηρετεί. Εκείνοι οι άλλοι όμως, οι δικοί μας, που έχουν μπερδέψει το μινιμαλισμό με το μαξιμαλισμό, τη Στατιστική και την Οικονομία με τον Καραμανλή και τον Αλογοσκούφη πότε θα ξυπνήσουν; Ή μπέρδεψαν τον ύπνο με τον ξύπνιο, τον αγώνα με την παραχώρηση, τη διεκδίκηση με το ξεπούλημα; Τόσο χάλι;

Πατήστε σε κάθε σελίδα για μεγέθυνση